ไม่ได้update นานมาก ๆ นานจนลืมไปเลย ความจำเป็นมันบังคับอะไรหลายอย่าง เลยทำอะไรไม่ได้อย่างใจ เวงงงงง

 update คราวนี้คงไม่มีอะไรมาก มีแค่ มี hi5 account เป็นของตัวเองแล้วอ้ะ

mojimaru.hi5.com

ไม่รู้ว่าไปเล่นน้ำสงกรานต์กันมาบ้างเปล่า แต่ปีนึ้หนุกโคตร ได้ทำอะไรตามใจไม่แน่ใจว่าชาตินี้จะได้ทำอีกรึเปล่า เพราะเป็นครั้งแรกที่มาเล่นสงกรานต์ที่ร้านตัวเองที่ข้าวสาร 555555 หนุกมั่ก ๆ

จากร้านนั่ง chill chill เปลียนมาเป็น สระว่ายน้ำสุดเลอะ

อยากรู้มะล่า ว่าเป็นไง (ช่วงนี้ต้องแอ๊บเด็กเล็กน้อย เนื่องจากไม่งั้นดูแก่)

นี่เลยทางเข้า

ความวุ่นวายหน้าร้าน ถ้าใครไปคงรู้ว่ามั่วสุด ๆ ไม่รู้ว่าเด็กสมัยนี้มันกล้าจริง ๆ ตัวเล็กตัวน้อย ออกมาเต้นกันแบบโคโยตี้กันแล้ว เด็กบางคนยังหัวเกรียนไม่เกินม. 1 ม. สอง ออกมาเต้นแอ่นกับสาว ๆ แต่ก็อย่างว่าแหละ มันเกินว่าเราจะไปทำอะไรได้ นอกจากฝากผ่านท่าน ๆ ทั้งหลายให้ดูแลกันหน่อย

ลองดูภาพนี้ดูแล้วกันว่าหนุก

มันเป็นอะไรไปหว่าเรา

ขุด ๆๆๆๆ ค้น ๆๆๆ จังช่วงนี้

หรือว่าเป็นโรค fanclub ขึ้นสมองแล้วนะเนี่ย

ตอนนี้เที่ยวค้น ๆ หา ๆ ภาพ เรื่องราวของน้อง Pchy กะน้องโอ้ จน google คงให้คะแนนความสงสาร ส่ง link มามากมายจากการ search

อย่างงี้แหละเหมือนเป็นบ้า ไม่รู้เอาแรงกะสมองมาจากไหนให้แบบมี trick ไปงัดแงะ หา

เจอหลายอย่างเหมือนกัน ทั้งรูปที่ไม่เคยเห็น music video ใหม่ ๆ แล้วก็ Event ต่าง ๆ ที่เค้าจะยกพวกกันไป

เพิ่งจะรู้ว่าน้องเค้ามาที่โรงเรียนข้างบ้านเรา แล้วก็เพิ่งมาเองด้วย ทำไมเราถึงไม่เจอก่อนฟะ แต่ก็นะใครจะให้เราเข้าไปในโรงเรียน แย่.......

รูปน้องโอ้ ลองกดเข้าไปดูนะครับ ไม่รุ้เหมือนกันว่าทำไมไม่ขึ้น

อันนี้ของน้อง พิช

ใครรู้บ้้างทำไงให้ slide มันขึ้นใน exteen ครับ

edit @ 1 Dec 2007 01:27:19 by mojimaru

edit @ 1 Dec 2007 01:28:53 by mojimaru

edit @ 1 Dec 2007 22:21:04 by mojimaru

คืนนี้ได้รับเชิญ (จริง ๆ โดนชวนอย่างเสียไม่ได้) ให้ไปดูหนังเรื่องรักแห่งสยาม หนังที่บอกตัวเองว่าคงไปดูแหละ แต่รอให้คนซา ๆ ก่อนค่อยไป เนื่องจากโดยส่วนตัวชอบเพลงจากหนังเรื่องนี้มาก มันโดน

 หลังจากดูจบก็ได้คิดอะไรหลายอย่าง ความแปลกแยก ความแตกต่าง ของชีวิตคน หลาย ๆ คน มันไม่ได้จบอย่างที่เราอยากให้เป็นเสมอไป บางครั้งทางเดิน มันเิดินอยู่ทางเดียวกัน แต่เราก็คลาดกันซะงั้น บางครั้งมันก็ทำให้รู้สึกโหยหา ไม่ว่าจะเป็นอดีตที่หอมหวานที่ผ่านไปแล้ว หรือปัจจุบันที่กำลังเป็นอยู่

 ยังมองในแง่ดีอยู่นะว่า เราทำอะไรโง่ ๆ ไป แต่มันก็สุขใจ แล้วก็ไม่มีเหตุผล จะบอกว่าเหตุผลนั้นคือความรัก คงไม่ใช่หรอก เพราะผมไม่รู้จักหรอกว่ามันคืออะไร ความเศร้า ความเหงา มันก็คงจะผ่านไปช้า ๆ ชีวิตมันต้องเดินไป แล้วมันคงไปสู่เส้นทางที่ใดที่หนึ่ง ซึ่งเวลาที่ผ่านไปมันลบเลือนความผิดหวังไปได้

ในความเป็นจริง ผมคงเหงาแหละ แต่มันก็คงเหงาไม่นาน ต่อให้มันจะมีอะไรเกิดขึ้นในภายหน้า ก็ขอให้มาเถอะ ถ้าถึงวันที่ต้องจากกันไป ก็เหมือนต้องไปคนละเส้นทาง บางครั้งมันก็จะไม่มีวันบรรจบกัน แต่คงไม่ได้จากกันไปตลอดกาล บางครั้งยังคิดเลยว่า เราน่าจะเก็บความทรงจำดี ๆ ที่มีให้กันไว้เยอะ ๆ เวลาที่เหงา ๆ ก็เอามาเปิดดูให้ใจชุ่มชื้นได้

สัญญากับตัวเองไว้ว่า ต่อไปจะเก็บความทรงจำที่ดี ดี ไว้ตราบจน ความจำของเราจะเลอะเลือนไปตามกาลเวลา

ขอให้ความผูกพันยังอยู่ในใจต่อไป แม้มันจะไม่สามารถจะรวบรวมถักทอเป็นผืนห่มใจให้คลายหนาวได้ แต่อย่างน้อย มันก็ยังเป็นด้ายที่ทำให้เรารู้สึกเชื่อมโยงต่อกัน แม้จะไ่ม่มีโอกาสได้พบกันอีกเมื่อยามจากกัน

โชคดีนะ <- ประโยคบอกลาของ มิว ที่พูดกับโต้ง ซึ่งคงไม่ต้องอธิบายถึงความห่วงหา

รูปข้างล่าง ถ่ายด้วย Iphone ไหว ไหว อย่างรุนแรง ส่วน คนที่เป็นส่วนประกอบในภาพ ไมได้ตั้งใจจะถ่ายแต่มันติดมาเอง กับรูปน้องวิช 

ในช่วงนี้ ใครจะทำอะไร ใครจะทำยังไงเราก็ไม่สนใจแล้ว แต่ว่าตอนนี้ เหนื่อยมาก มาก เหนื่อยจนเราไม่อยากทำอะไรต่อ

ขอความเข้าใจกันบ้างจะได้มั้ยเี่นี่ย

ที่ร้านก็ทำท่าว่าจะลงตัว แต่ก็ไม่รู้จะนานซักเท่าไหร่ ที่ผ่าน ๆ มา ก็ทำให้เรื่องวุ่น ๆ เข้ามาหาเราทั้งนั้น 

 อะไรที่หวัง ๆ ไว้ มันก็แค่ในความคิด เหมือนกับที่เค้าบอกกันนั่นแหละ ถ้าหวัง แต่ไม่ทำ มันก็คงไม่เกิดหรอก